आमा कविता

यस कविताका रचयिता श्री कृष्णप्रसाद भट्टराई हुनुहुन्छ ।
मलाई जानकारी भए सम्म उहा प्रम तथा सन्त नेता कृष्णप्रसाद भट्टराई होइन।

प्रस्तुत कविता मलाई मनपर्ने थोरै कविता मध्ये एक हो।
मलाई सम्झना भएसम्म यो कविता २०४६/२०४७ साल तिर ९/१० को नेपाली पाठ्यपुस्तकमा  समावेस गरिएको थियो। मेरा काकाहरुको किताबबाट पढेको थिए। 
१०/१० वर्षमा पाठ्यपुस्तक परिवर्तन हुने  नीति  भएकाले होला पछी म SLC दिदा  सम्म  परिवर्तन गरिएको पाठ्यपुस्तकमा यो कविता समावेस  गरिएको थिएन।
यस्तो मार्मिक कविता अहिलेको सन्दर्भमा नेपाली पाठ्यपुस्तकमा पुन: समावेस गर्दा उपयुग्त हुन्छ जस्तो लाग्छ।

झिकेर मुटुको टुक्रा आँखाभित्र अटाउँछिन्
भोकभोकै बसी आफू छाती चुस्न खटाउँछिन् ।
जिन्दगी बन्छ आमाले खाएको गाँसगाँसमा
सिर्जनामूल हुन् आमा स्रष्टाको इतिहासमा ।

कोखबाट निकालेर यो धर्ती टेक्न लाउँछिन्

तातेताते भनी मीठो तोते बोली सिकाउँछिन् ।
राखेर काखमा नानी कहिले गीत गाउँछिन्
बालो सुतोस् भनी आमा हातले थुम्थुम्याउँछिन् ।

नानी उठ्छ भनी राति अल्पअल्प निदाउँने
नानी रुन्छ भनी चाँडै अन्तबाट बिदा हुने ।
नानीकै साथमा खेल्छिन् काखकाखै नचाउँछिन्
आमाले नै विधाताको सृष्टिलाई बचाउँछिन् ।

‘को खा को खा’ भनी खाना नानीलाई खुवाउँछिन्
बगाई दूधको धारा शिशुलाई नुहाउँछिन् ।
मातृवात्सल्य रित्तिन्न जस्तै दुःख भए पनि
बचरा गुँड छोडेर टाढाटाढा गए पनि ।

आमाको रूप बिग्रन्छ सन्तान जन्मिएपछि
सन्तान पर भै जान्छन् डोलीमा अन्मिएपछि ।
तैपनि हुन्छ यो सारा आमाका निम्ति गौरव
आमा निःस्वार्थ देवी हुन् कसरी नभनूँ अब !

जिन्दगानी रहेसम्म आँखाले देख्न पाउलान्
आफ्नो शक्ति भए मान्छे सेवामा जुट्न आउलान् ।
धर्तीमै छ सबै चीज खोजे मिल्छ घरीघरी
तर जन्म दिने आमा पाइँदैन कसै गरी !!!!!!

संकलक: ध्रुब बी. खड्का, जापान, चुकुबा, २०१८/०४/१६; २०७५/०१/०३ BS (माता तिर्थ औशी)
नोट: यो कवितासग मेरो आफ्नै कथा ब्याथा जोडिएको छ त्यो पछी लेखौला कुनै सन्दर्भमा